Op de door velen verguisde en een enkeling geliefde maandagavond moesten we het opnemen tegen koploper De Herauten 3. Positief aan deze wedstrijd was in ieder geval dat we uit moesten spelen. Ale draaide de bus vlotjes achteruit onze oprit op. Dat scheelde weer een stukje lopen. Barendsen, onze gebruikelijke wegpiraat die de bus vaak midden op de weg parkeert, moest epibreren op de Holwerder pier. Ter vervanging was Jarich nu met ons mee, hij zat al popelend in de bus. Jappie had ook graag meegewild maar ja, het aantal shirtjes is maar beperkt. Onderweg naar de kantine pikten we achtereenvolgens Gert-Anne en Rutger op. Laatstgenoemde kwam met een groot cadeau in zijn armen het huis uit lopen. Arnold-Jan, Chris en Piet waren bij de kantine zodat we net na zevenen met in totaal acht spelers de reis naar Bergum aanvingen. Voor de verandering hadden we nu twee koelboxen met bier mee, jammer dat ik de volgende ochtend weer vroeg uit de veren moest. Dat had bijna niet meer gehoeven. Bij het uitladen van de tassen bij sporthal Eastermar werd ik bijna overreden door onze stand-inn taxichauffeur. Dat hij dat in Leeuwarden doet met een oud vrouwtje kan ons niet zoveel schelen maar waar moet dit met ons futsalteam heen als de aanvoerder, hoofd-inkoop en verslaggever niet meer onder ons, maar onder de bus is? Arjen is gelukkig alweer herstellende na de blessure die hij een week eerder opliep, ik heb van hem begrepen dat het niet al te ernstig is. Voor onze wedstrijd speelden er twee damesploegen tegen elkaar. Dit aanschouwende besefte ik dat wit niet bepaald afkleed bij alle dames. Scheidsrechter de Groot complimenteerde mij daarentegen bij de toss met mijn te kekke outfit, de shirtjes van mijn medespelers vond hij minder mooi, een teken dat deze man er weinig verstand van had.
De Herauten 3 staat soeverein bovenaan, 12 gespeeld en 11 gewonnen, we konden ons maar klaar maken. Getuige de vier wissels bij onze tegenstander is er bij De Herauten geen gebrek aan shirtjes. Het was een team aardig op leeftijd met enkele jonge snelle spelers erbij, voornamelijk oud-eerste voetballers van BCV en Bergum, niet de minste ploegen in die regio. We begonnen redelijk en kregen ook enkele kansjes via Rutger en Arnold-Jan. Het was de Herauten die na een minuut of acht de score opende. Balverlies op het middenveld luidde een uitbraak over onze rechterkant in. De aanvaller kwam naar binnen en zijn eerste doelpoging kon ik niet genoeg afstoppen, de bal hobbelde via mijn voet langzaam op de paal. Het was een voor deze tijd van het jaar extreem koud kunstje voor de mee opgekomen medetegenstander om de bal het laatste zetje over de lijn te geven. Niet getreurd want we gingen dapper op zoek naar de gelijkmaker, die kwam er een aantal minuten later ook. Een mooie goal moet ik schrijven. Zig-zag-aanval, dat wil zeggen Ale op rechts passde strak op Arnold-Jan die op links stond, hij speelde de bal vervolgens ineens weer naar Rutger op de rechtsvoor, hij kwam goed naar binnen en schoot de bal hard in de hoek, 1-1. Weer enkele minuten later kwam De Herauten ietwat gelukkig weer op voorsprong. Na een aanval over onze linkerkant haalde de aanvaller wat knullig uit en eerlijk gezegd had ik een beter schot verwacht. De bal stuiterde nu wat vreemd richting de tweede paal maar ging er helaas wel in. “Net te gauw leze Appie” was een wijze les die ik meekreeg bij deze tegengoal. Net voor rust wierp ik nog een bal over de verdediging maar Rutger kon ‘m niet genoeg onder controle krijgen om de gelijkmaker produceren.
In de tweede helft was de wedstrijd na twee minuten eigenlijk al gespeeld. In het centrum kon de aanvoerder probleemloos aangespeeld worden en behendig draaide hij om Piet heen en werkte met links de bal hoog in de goal. Binnen de minuut werd het van 3-1 ook 4-1. Bij een voorzet van links kwam een aanvaller weer helemaal vrij in de cirkel en hij kon heel makkelijk de bal in mijn linkerhoek plaatsen. Jammer dat we het na rust zo snel weggaven. Chris zag het op de bank met lede ogen aan. Hij had ook op een andere bank van Dokter Deen kunnen genieten verzuchtte hij tijdens de terugreis. In de loop van de tweede helft kregen wij ook nog wel enkele kansen. Jarich zorgde met zijn gretigheid voor diepgang maar stuitte enkele keren op de uitstekende goalie van De Herauten. Arnold-Jan deed ook een aantal pogingen, zijn schoonvader op de tribune zag hem echter niet doelpunten deze avond. Gelukkig wist Rutger nog wel een keer het net te vinden, hij maakte de 4-2. Het werd hierna 5-2 toen ik een schot uit het centrum op zich redelijk verwerkte. De bal ging via mijn been richting de linkerzijlijn, daar stond echter nog een tegenstander die de bal ineens richting de goal trapte en zo snel kon ik nu net weer niet bij de eerste paal komen. De Herauten was duidelijk een maatje te groot voor ons, het werd uiteindelijk nog 6-2, en ook 7-2. Bij de laatste tegengoal geloofden wij het ook wel en met hun snelheid is het makkelijk scoren als wij niet meer inzakken. Dat had ook niets meer uitgemaakt, deze tegenstander was ons gewoon de baas, daar viel niets op af te dingen.
Na de wedstrijd kreeg Ale het cadeau dat spelersvrouw Nynke namens de spelers van Futsal Holwerd 2 gekocht had vanwege de geboorte van zijn dochter. Een prachtige loopauto met heel veel toeters en bellen, maar geen koelbox nee. Chris kon ‘m desgewenst wel opvoeren. Ik ben alleen wel benieuwd of we het cadeau ook mee teruggenomen hebben uit Bergum, chauffeur Ale was als enige nuchtere ook niet helemaal zeker van zijn zaak. Jarich moest weer naar Blija gebracht worden dus reden we over Leeuwarden terug naar Holwerd. 1 Koelbox was inderdaad niet genoeg. Tot afgrijzen van Piet reden we eerst de Mac Donald’s voorbij, hierna ook nog de shoarmaboer. Ik gaf onze chauffeur groot gelijk, het was maandagavond hoor…
